Türkiye'nin itibarına takılan kelepçe!

Türkiye krizler okyanusunda yeni bir dalganın üzerinde alçalıp yükseliyor. Konu malum. Borsada bazı şirketlerin hisselerinin volkan püskürmesi şiddetiyle zirveye tırmanması…

Kısaca "fon krizi" olarak anılıyor. Muhtemelen tarihe de böyle geçecek… Sağlam bir zemine basarak, iktidarın sadık yazarı Abdülkadir Selvi'nin köşesinden alıntıyla devam edeyim:

"Tera ve Pusula fonlarında 1-16 Eylül tarihleri arasında 440 kişi 401 milyarlık şüpheli fon satışı yapmış. Bunun adı fon soygunu!"

Selvi bile "soygun" diyor!

Bu kadarla da kalmıyor, "fon rezaleti" diye başlık atmış. Bir de borsada kontrol mekanizmalarını kastederek, sistemin gözetim ve denetim kademelerinde sorun olduğunu işaret ediyor:

-Köpek havlamadıysa hırsız tanıdıktır!

Meğerse bu söz borsa içinde çok ünlüymüş.

İnşallah ona da kelepçe takılmaz!

Çünkü borsada işlem yapıp köşeyi dönenler gibi yatırdıkları paraların üzerine bir bardak su içenler arasında yer alan AKP'liler için eleştiri/haber/yorum yapanlara karşı en tepeden bir uyarı geldi:

-Kadrolarımıza, kabine üyelerimize karşı haysiyet cellatlığına izin vermeyeceğiz!

Bu çizgi önemli… Partinin yıldız ismi Fatma Betül Sayan Kaya için "Avrupa'yı titreten kadın"unvanı verilmişti. Borsada 2,2 milyar kazandı! Bir başka AKP yıldızı Nihat Zeybekçi'nin 250 milyonu fonda batmış! Bu olayın soruşturmasında görev verilen Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz'ın özel kalem müdürü Fatih Kılıç'ın da 7 milyon lirası erimiş!

***

Gerçekten de "haysiyet" önemli. Korunması da… Sekizinci Cumhurbaşkanı Turgut Özal bazı "ufak tefek" işlere karşı hoşgörülü davranırdı:

-Benim memurum işini bilir derdi!

Ama iş büyürse ciddileşirdi. 1985 yılında 1. Özal Hükümeti'nde devlet bakanı İsmail Özdağlar'ın UM Denizcilik'ten 25 milyon rüşvet istediği iddiaları gazetelerde yer alınca Özal konuyla bizzat ilgilendi. O zaman danışman olan Adnan Kahveci'yi Özdağlar'a yolladı, konuyu açtırdı. Özdağlar, partili bürokrata konuşmanın rahatlığıyla anlattı. Kahveci'nin teybi kayıtta idi. Özal bu kaydı dinledi. Bakanı görevden aldı, Yüce Divan'da yolladı. Özdağlar'ın milletvekilliği düştü, mahkûm oldu!

Özal o zaman "bakanımın haysiyeti" demedi.

Koskoca bakanın isteyip de almadığı "25 milyon liracık" için başına neler geldi neler!

Eski Türkiye işte!

Sadece bir iki gazetecinin yazması üzerine oldu bunlar.

Daha eski yıllarda -ne tesadüf- yine sağcı bir başbakanın (Süleyman Demirel) yeğeni Yahya Demirellüks mobilya diyerek sunta yüklü gemiyi Karadeniz Ereğlisi'nden yola çıkartıp devletten yüklü miktarda vergi iadesi almıştı. Altan Öymen ve Uğur Mumcu bunu Cumhuriyet'te bir yazı dizisiyle ortaya koydular. Sonra da kitap yaptılar.

Öymen ve Mumcu için tutuklama ev hapsi gibi "şeyler" olmadı. Eski Türkiye işte…

Ülkenin itibarı ve haysiyeti kişilerin itibarından önce geliyordu. Zaten uluslararası ölçüler de doğrudan basın özgürlüğü ile bağlantılar üzerinden alınıyor.

Özgür basın varsa ülkenin itibarı yükseliyor.

***

Türkiye dünya demokrasi liginde 179 ülke arasında 147. sırada bulunuyor. En hızlı otoriterleşen ülkeler arasında yer alıyor. Basın özgürlüğü alanında ise 2026 raporlarına göre 180 ülke arasında 163. sırada!

İsmail Saymaz ile Murat Ağırel'in ayaklarına kelepçe takılmadan önce böyle idi… Tuğba Tekerek, Oya Lale Arslan, İrem Delice, Hüseyin Aykan, Ali Tarakçı, Fatih Ergin, Şaban Sevinç, Mustafa Balcı ve Selahattin Günday da tutuklanmamışlardı!

Foseptik çukuru taşmış, etrafını tahta perde ile kapatarak görünmesini engelleyebilirsiniz. Tamam, da kokusunu nasıl önleyeceksiniz?

Bir daha okuyalım lütfen…

Bir ülkenin itibarı gazetecilik faaliyetleriyle doğru orantılıdır. Gazetecilik ne kadar özgürse ülke o kadar itibarlıdır. Bu açıdan bakınca tutuklanmış gazeteciler için rahatlıkla şu teşhis konulabilir:

- Türkiye'nin itibarına takılan kelepçe!